امروز بعد از یه روز خستگی و درس و کلاس و دل مشغولی نشستم تا با خودم حرف بزنم... خسته شدم از اینهمه فکرایی که تو سرمه... نمیدونم دیگه کی قراره از این ناراحتیای الکیم دست بکشم... اشکامو پاک کردم و رفتم صورتمو بشورم که یهو چشمم خورد به زنی که تو آیینه بهم زل زده بود... نگاش کردم...چشماش گود افتاده بود و رنگش پریده بود... هر وقت مقابل آیینه می ایستادم زنی به من چشم میدوخت و نگاه بی رنگش را نشانم میداد... یادم آمد که چند روز پیش مادرم گفت که چرا اینقدر نگاهت بی تفاوت شده... برچسبها: نوشته, دنیا

» به وبلاگم خوش آمدید.... ( جمعه ۴ مرداد ۱۳۹۲ ) » کلمات ( دوشنبه ۹ مرداد ۱۳۹۶ ) » dream ( دوشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۶ ) » در مقابل آیینه ( دوشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۶ ) » صندلی قرمزه... ( دوشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۶ ) » :) ( دوشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۶ ) » تردید ( دوشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۵ ) » زندگی... ( یکشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۴ ) » :( ( یکشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۴ ) » خخخخ ( یکشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۴ ) » میام برااااتااااا.... ( یکشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۴ ) » خیلی باحاله ( یکشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۴ )

مشکلات... کلمه ی آشنایی است... آنقدر آشناس برای همه ی مان که شایدبا هر بار شنیدنش فقط لمسش کردیم وبا تمام اعضا و جوارمان حسش کردیم و تاحالا به معنای لفظی اش حتی فکر هم ندیم.. چقدر این جمله که میگوید مشکلات بزرگم کرده اند دردآور است مخصوصا زمانی که از زبان دختر هجده ساله ای بیرون بیاید که تنها آرزویش این است که بجای ماهی یک بار گل آشتی آوردن به خانه و کلمه ی طلاق شنیدن به قهوه خانه ای بروند و چای ترک بخورند... گاهی وقت ها آنقدر دلگیری ها و غم ها ی خانه دلمان زیاد میشوند که حتی اگر ناخوانده هم باشند بر دلمان راهشان میدهیم... آری گاهی اوقات حریفشان نمیشویم...باید بگذاریم ببارند...باید بگذاریم آهی شوند و از دلمان بیرون روند... بیایید آبی آسمان زنیم بر دلمان و فراموش کنیم بی رنگی های دلمان را... بیاییدسعی کنیم مبرا شویم از دردها و دلگیری های دلمان...میشود کم کرد این غم های بی پروا را...آری دلم امید دارد به کمک های معشوق آسمانی اش... نگذارید کلمات بازیتان بدهند...قدرت ما بیشتر از کلمات است...بیایید کمی ما بازیشان دهیم...